مدتها بود که گنجشک با خدا هیچ سخنی نمی گفت…

  فرشتگان سراغش را از خدا می گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان می گفت: من تنها گوشی هستم که غصه هایش را می شنوم و یگانه قلبی که دردهایش را در خود نگه می دارد.

  و سرانجام گنجشک روی شاخه ای از درختان دنیا نشست.   

  فرشتگان چشم به لب هایش دوختند…

  گنجشک هیچ نگفت…

   و خدا لب به سخن گشود و گفت : با من بگو از آنچه سنگینی

  سینه ی توست.

  گنجشک گفت: لانه کوچکی داشتم، آرامگاه خستگی هایم بود و

  سر  پناه بی کسی ام!

  طوفانت آن را از من گرفت!…

  تنها دارایی ام همان لانه ی محقر بود، که آن هم…!

و سنگینی بغض راه را بر کلامش بست … سکوتی در عرش طنین انداز شد … همه ی فرشتگان سر به زیر انداختند.

خدا گفت : ماری در راه لانه ات بود، تو خواب بودی. به باد گفتم تا لانه ات را واژگون کند. آنگاه تو از کمین مار پر گشودی.

گنجشک، خیره در خدایی خدا مانده بود.

خدا گفت : و چه بسیار بلاها که به واسطه ی محبتم از تو دور کردم و تو ندانسته به دشمنی ام برخاستی…!!

اشک در دیدگان گنجشک نشسته بود. ناگاه چیزی در درونش فرو ریخت.

های های گریه هایش ملکوت خدا را پر کرد…

مردي از دست روزگار سخت مي ناليد، پيش استادي رفت و براي رفع مانع و رنج خود راهي خواست.

استاد ليوان آب نمكي را به او داد تا بخورد ، مرد به محض چشيدن آب نمك آن را پس زد و گفت خيلي شور و غير قابل تحمل است.

استاد وي را كنار دريا برد و به او گفت : همان مقدار آب بنوشيد و بعد از مزه اش پرسيد. مرد گفت: بهتر است مي توان تحمل كرد.

استاد گفت : شوري اين دو آب يكي است ولي ظرفشان با هم فرق دارد.

سختي و رنج دنيا هميشه ثابت است. اما ظرفيت ما مي تواند ليوان باشد يا دريا.

وقتي در رنج هستي بهترين كار بالا بردن ظرفيت و درك خود از مسائل است.

گاهي با تكرار همين دو كلمه همه چيز در نگاه دريايي ات محو خواهد شد:

دريا باش، دريا باش، دريا باش…